ေစ်းသြားခဲ့တယ္...

ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးစ ၁၉၉၆ တုန္းက ေက်ာင္းေတြကလဲ ပိတ္ထား၊ တကၠသိုယ္ တတ္ဖို႔ ေစာင့္ေနတုန္းဆဲ

ကာလၿဖစ္ေတာ့ အိမ္မွာ ကိုယ္က ဟင္းခ်က္တဲ့ တာ၀န္ယူရတယ္။အေမက တစ္လ ေစ်းဖိုး ဘယ္ေလာက္

ဆိုပီး ေပးတာေပါ့။ေပးတဲ့ ေစ်းဖိုးနဲ႔ ေလာက္ေအာင္ ခ်က္ရတဲ့ အၿပင္ အၾကိဳက္ခ်င္း ညီမွ်ေအာင္လဲ ခ်က္ရ

ေသးတာပ။အရြက္ေၾကာ္ကို ႏႈးေနမွ ၾကိဳက္တဲ့လူ ရွိသလို၊စိမ္းဆတ္ဆတ္ မွ ၾကိဳက္တဲ့လူ ၇ွိတယ္။ငါးစား

တဲ့သူ ရွိသလို မၾကိဳက္တဲ့ သူလဲ၇ွိၿပန္ေရာ။အဲ့ေတာ့ ေစ်းသြားရင္ ေစ်းကို ၂ ပတ္၊၃ ပတ္ ပတ္၊ခ်ာခ်ာလည္

ေအာင္ပတ္ရတယ္။နီးနီးနားနား အိမ္နားက ေစ်းပဲ သြားတယ္။ေစ်းကလူေတြကလဲ ကိုယ့္ကို သိေန၊ကိုယ္

ကလဲ သူတို႔ကို သိေနေတာ့ အေလးတို႔၊ေစ်းႏႈန္းတို႔ဆိုတာ အထူးေၿပာစရာမလိုဘူး။


၂၀၀၀ ခုႏွစ္မွာ ေက်ာင္းေတြ ၿပန္ဖြင့္ေတာ့ ေက်ာင္းတတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့လည္း အေဆာင္ေနေတာ့

ခ်က္စားတယ္။အဲ့က်ေတာ့လည္း ေစ်းသြားရတာပါပဲ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကိုယ့္တစ္ေယာက္စာ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္

အၾကိဳက္ ေတြခ်ည္း ခ်က္ၿဖစ္ေတာ့ သိပ္စဥ္းစား စရာမလိုေတာ့ဘူး။အေဆာင္မွာ ကိုယ္နဲ႔ကပ္ရက္အခန္းက

သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ၿပည္က ၿမိဳ႔သစ္ေစ်း လိုက္မိရင္ေတာ့ ေၿခတိုေရာပဲ။သူက တစ္ေစ်းလံုးပတ္ ေစ်းေတြ စနည္း

နာပီးမွ ေစ်းလဲ ခ်ိဳ ပစၥည္းလဲ ေကာင္းဆိုတဲ့ ဆိုင္ကို ရွာပီး၀ယ္တာ။သူမလို႔ ေစ်းသြားမယ္ဆို အေဆာင္က

လူကုန္ ေစ်းမွာတာပဲ ေစ်းသက္သာတယ္ေလ။ေစ်းကို ေမာေနေအာင္ပတ္ၿပီးရင္ အဲ့ေစ်းမွာေရာင္းတဲ့

မုန္႔လက္ေဆာင္း ထန္းလွ်က္ရည္နဲ႔ ၁၅ က်ပ္  လားေပးရတယ္။ေမာေမာနဲ႔ေသာက္တာပဲ။


အိမ္ကလူ ရန္ကုန္မွာ ခဏေနတုန္းက သူနဲ႔ ပုဇြန္ေတာင္ေစ်းကို ေစ်း၀ယ္လိုက္ဖူးတယ္။သူလဲ ဒီဖက္ထိပ္

ကေန ဟိုဖက္ေစ်း အဆံု ေစ်းလိုက္ေမးၿပီးမွ ဒီဘက္ ထိပ္မွာ ၿပန္၀ယ္တာမ်ိဳး။ ဒီကိုေရာက္ေတာ့ စူပါမား

ကတ္မွာ ေစ်းႏႈန္းကပ္ထားတာေတြၾကည့္ပီး သင့္ေတာ္တာ၀ယ္လိုက္တာပါပဲ။ေစ်းစစ္စရာမလို။အေလး

ၿပည့္သလားလဲ ခ်ိန္ၾကည့္စရာမလိုပါဘူး။ဒီတစ္ေခါက္ေမာ္ကြ်န္းကိုၿပန္ေတာ့ အၿမဲခ်က္ေကြ်းေနၾက

ေယာကၡမၾကီးက ေယာင္းမ ကေလးေမြးမွာမလို႔ ရန္ကုန္ကိုသြားေတာ့ ၁၀ႏွစ္ၾကာမွ ကိုယ့္မွာ ေစ်းတစ္

ေခါက္ၿပန္သြားရတာေပါ့။ေစ်းကလဲ ကိုယ္ နဂိုသြားေနက် ေစ်း မဟုတ္ဘူး။ၿမိဳ႔ထဲက ေစ်းၾကီး ဆိုေတာ့

ေယာကၡမ ကတစ္ရက္လိုက္ပီး ၾကက္သား ဆိုရင္ ဘယ္ေစ်းသည္ကေကာင္းတယ္၊အေလးမွန္တယ္။

ငါးဆို ၿမစ္ငါး ၀ယ္ခ်င္ရင္ ေတာသယ္ေလးေတြ ဆီမွာ ၀ယ္ ။အသီးအရြက္ဆို ဘယ္ဆိုင္၊ငါးပိဆိုရင္လည္း

ဘယ္ဆိုင္ေပါ့ လိုက္ၿပထားတယ္။အေလး ၿပည့္ေအာင္ ဘယ္လို CHECK လုပ္ရတယ္ဆိုတာလဲ သင္ေပး

လိုက္တယ္။လိုက္၀ယ္ၾကည့္ေတာ့ ေရာင္းတဲ့လူေတြက အေလး၂မ်ိဳး ရွိၾကသကိုး။ကိုယ္လို မအူမလည္ေလး

ေတြဆို မၿပည့္တဲ့ အေလးထည့္ လိုက္ေကာ။ေခတ္စကားနဲ႔ ဆို ဂ်င္းတဲ့လိုက္တယ္ေပါ့။


မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ဘာခ်က္ရမလဲ စဥ္းစားရတာေပါ့။ကိုယ္ကေတာ့ ငါးပဲ အာရုံရ

တယ္။ကေလးေတြအတြက္ အိမ္ၾကက္ ခ်က္ၿဖစ္တာမ်ားတယ္။ေစ်းမသြားၾကာေတာ့ အူလည္လည္ ဘယ္

ေလာက္ဖိုး၀ယ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ရမွန္းမသိ။ငရုတ္သီးစိမ္းဆို ၅၀ ဖိုး၀ယ္ရမလား၊၁၀၀ဖိုး၀ယ္ရမလားမသိ။

ေစ်းထဲေရာက္ၿပန္ေတာ့ စလံုးမွာ မရွိတာေတြ ေတြ႔ေတာ့ အကုန္၀ယ္ခ်င္ၿပန္ေရာ။ေရာဂါ ေရာဂါ။


ငါးပိ၀ယ္ၿပန္ေတာ့ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ငါးပိထဲမွာ ငါးပိ အၿမန္ နပ္ေအာင္ ယူရီးယား ဓာတ္ေၿမၾသဇာေရာ

တယ္ဖတ္ထားမိလို႔   အဲဒါနဲ႔ မိမွာစိုးလို႔ စနည္းနာရေသးတယ္။ငါးပိသည္က ေႏြ ကတည္းက ထဲ့ထားတဲ့

ငါးပိ အခုမွ ေဖာ္တာေၿပာလို႔  မယံုတစ္၀က္ ယံုတစ္၀က္နဲ႔ ၀ယ္ခဲ့တယ္။အေလးၿပည့္မၿပည့္ေတာ့ ၿပန္မခ်ိန္

ခဲ့ပါဘူး။ေစ်းၿခင္းေတာင္း တစ္ေတာင္း ၁ ရက္စာ(လူၾကီး၃၊ကေလး၂) ကို ၄၀၀၀ ကေန ၇၀၀၀ အတြင္း

ကုန္တာပါပဲ... ဘဲဥ ဒီမွာမရွိလို႔ ဘဲဥ ၀ယ္စားတယ္။တစ္လံုး၁၀၀။ေထာပတ္သီး ဒီလို အလံုးၾကီးက ၄၀၀..

ဒါ ဂိုးဒင္းမိုင္း မွာ တစ္စည္း ၇ က်ပ္ေလာက္ေပးရတဲ့ ၾကာရုိး။ဟိုမွာ ၅၀၊၁၀၀ပဲ။

ဟင္းသီးဟင္းရြက္ လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္။

 တို႔စရာစံုလင္။အိမ္ကလူက သူ႔ဖို႔ တို႔စရာပဲ ၀ယ္ပါဆိုလို႔။

 




















အိမ္ကလူအတြက္

ေစ်းၿခင္းေတာင္း။ေယာကၡမ ေစ်းၿခင္းေတာင္းကို တစ္ပတ္ေလာက္  ကိုယ္စား ကိုင္ခဲ့တယ္။

ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္၊၀က္လက္၊ငါးစင္ရုိင္း၊

 

အေပၚက ၿခင္းေတာင္းထဲက ငါးစင္ရုိင္းကို ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္ နဲ႔ ခ်က္ထားတာ...

 

အခ်ိဳမႈန္႔ေတြ ဒီလိုေရာင္းတာေတြ႔ေတာ့ အံ့ၾသေရာ...

၁၀ႏွစ္က်ာ္ၾကာမွ ေစ်းၿခင္းေတာင္းတစ္ေခါက္ ကိုင္ရတာ  ေပ်ာ္စရာပါပဲ။

အိမ္အၿပန္

ဒီအပတ္ ေမာ္ကြ်န္းၿပန္တာ အၿမတ္ထြက္တာကေတာ့ Edwin တစ္ေယာက္ ေမာ္ကြ်န္းမွာ ေပ်ာ္သြားတာပါ။

ဒီမွာ ဘယ္လိုပဲေနေန အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ၊ကိုယ့္ဓေလ့ ကိုေတာ့ ရင္းႏွီးသြား

ေအာင္ သူ႔ကို တစ္ေၿဖးေၿဖး က်င့္ယူရမယ္။ဒီမွာေနတဲ့ သယ္ငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႔ ကေလး ေမာ္ကြ်န္း

ကို တစ္လေက်ာ္ေလာက္ၿပန္တုန္း ဟိုကမူလတန္းေက်ာင္းမွာ သူငယ္တန္း ေက်ာင္းေပ်ာ္ထားတာ ေတြ႔

ေတာ့ ဒီႏွစ္ၿပန္ရင္ Edwin ကို အဲလို ထားရရင္ေကာင္းမယ္ စဥ္းစားမိတယ္။ဒီမွာက်ေတာ့ ေက်ာင္းမွာတင္

အဂၤလိပ္စာ၊တရုတ္စာေတြ နဲ႔ ရႈပ္ေနတာ့ ၿမန္မာစာဖက္ကို သင္ေပးဖို႔ကို ကေလးကို သနားတာနဲ႔ေသခ်ာ

မသင္ေပးရေသးဘူး။

သေဘာၤေပၚကေန ဇင္ေယာ္ေတြ ကို ေပါင္မုန္႔ေကြ်းရတာ၊ညဖက္ သေဘၤာေပၚကေန အၿပင္ရႈခင္းေတြကို

ၾကည့္ရတာ၊ေမာ္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္စီးရတာ သူေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္ပံုပဲ။စြန္လဲလႊတ္ခဲ့တယ္။ရန္ကုန္မွာတုန္း

ကလဲ အာလာဒင္၊ေမာ္တင္ ေရွာ့ပင္းစင္တာ၊Ocean က ကစားကြင္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ လိုက္ပို႔ခဲ့

တယ္။

ေမကေတာ့ အသြားတုန္းက သေဘၤာထဲမွာ ၿခင္ကိုက္မွာစိုးလို႔ ၿခင္ေထာင္ ေထာင္တာ ေၾကာက္လို႔ ဆိုပီး

ၿခင္ေထာင္ထဲ မ၀င္ဘူး၊ငိုတယ္။ဒီကအသြားလဲ ေလယာဥ္ေပၚမွာ သူ ရႈးေပါက္ခ်င္လို႔ အေမလုပ္သူက

အိမ္သာသြားရင္ အဆင္မေၿပမွာစိုးလို႔ diaper ထဲမွာေပါက္ပါ ဆိုပီး diaper ၀တ္ေပးတာကို။အိမ္က်မွ

ေပါက္မယ္ဆိုပီး မေပါက္ဘူး ဂ်စ္မ။

ၿမန္မာေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ Edwin က မာမား where we going?လို႔ ေမးလို႔ တို႔က ၿမန္မာဆိုေတာ့

သူက  ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိ၊ဓမၼံ သရဏံ ဂစၧာမိ၊သံဃာ  သရဏံ ဂစၧာမိ  လားမားမားတဲ့။သူဆိုလိုတာက

အေမလုပ္သူ သူတို႔ကို မ်က္ႏွာသစ္တိုင္း ရြတ္ေပးေနက် ဂါထာ ရွိတဲ့ေနရာလားေပါ့...ေမာ္ကြ်န္းၿပန္ဖို႔

သေဘၤာဆိပ္အဆင္း  ကမ္းနားလမ္းမွာ သစ္တင္တဲ့ ထရပ္ကား အၾကီးၾကီးေတြ  ၄၊၅ စီးရပ္ထားတာ

ေတြ႔ေတာ့  မာမား why Myanmar have a lot of trucks?တဲ့။




ဟိုေရာက္ေတာ့ အေပါင္းသင္းမ်ားနဲ႔လဲ ေဆာ့တတ္တယ္။တိုးတတ္လာတယ္။







ၿပန္လာခါနီးမွာ အထက္လွန္ေအာက္ေလ်ာသေဘာ မ်ိဳးၿဖစ္လို႔ ပါရမီ က ဆရာၾကီးဦးသိန္းေအာင္နဲ႔ၿပဆိုလို႔

ပါရမီေၿပးခဲ့ရေသးတယ္။ဦးသိန္းေအာင္ မေစာင့္နိုင္လို႔ သူ႔လက္ေထာက္နဲ႔ပဲၿပခဲ့တယ္။ေၿမၾကီးနဲ႔ထိရတဲ့

ကစားကြင္းဆိုပီး ကရ၀ိတ္ ဥယ်ာဥ္ ကစားကြင္းပို႔ခဲ့တယ္။

13-12-2012

မာမား မာမား အဟင့္ အဟင့္...

ဟယ္ ဘာၿဖစ္လို႔လဲ သမီးေလး  ထမင္းခူးေနတာကေန မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ငိုပီး၀င္လာတဲ့ ေမ့ ကို ေမးလိုက္တာ။

အဟင့္ အဟင့္ ဆိုပီး ဘယ္ဖက္ ႏွာေခါင္းေပါက္ထဲ လက္ညိဳး ထည့္ငိုေနတာနဲ႔ လက္ကို ဆြဲထုတ္လိုက္ပီး

ဘာၿဖစ္လို႔လဲ ေမးလဲ မေၿဖပဲ ငိုပဲေနတယ္။သူ နဲ႔ Edwin နဲ႔ အခန္းထဲမွာ vcd ၾကည့္ေနတာကေန ၿဗဳန္းစား

ၾကီး ငိုလာတာ...ေမးလို႔လဲ မရ ၿဖစ္ေနတုန္း ဘယ္ဖက္ႏွာေခၚင္း ေပါက္အ၀ကေန ႏွာေခ်းေတြ နဲ႔အတူ

ေငြေရာင္ အေစ့ (ငရုတ္ေကာင္းအေစ့သာသာ) ထြက္လာတာေတြ႔တာနဲ႔ အၿမန္ယူလိုက္ေတာ့မွ သူဘာၿဖစ္

တယ္ဆိုတာ သိေတာ့တယ္။အဲ့ အေစ့ကို သူဘယ္ကေနရွာေတြ႔ပီး ႏွာေခါင္းထဲ ထည့္သလဲမသိဘူး။

ေတာ္ေသးတာ ၿပန္ထြက္လာလို႔။နမို႔ဆို ဘာၿဖစ္မွန္းသိမွာ မဟုတ္ဘူး။အဲ့ အေစ့ ဘယ္ကအေစ့ လဲဆိုတာ

ကိုယ္လိုက္ ရွာတာ လံုး၀ စဥ္းစားလို႔ မရဘူး။ရွာရွာေဖြ ေဖြ သူဘယ္ကေတြ႔လဲ မသိဘူး။စိတ္တိုလို႔ ေလ

ေနာက္ ႏွာေခါင္းထဲ ထည့္အံုးမလားဆိုပီး ၂ ခ်က္ရုိက္လိုက္တယ္...



ဟိုတေလာက ေဘာပင္နဲ႔ အိမ္နံရံေတြလိုက္ၿခစ္လို႔ အေမလုပ္သူက ေဆးဘူး၀ယ္သုတ္လိုက္ရတယ္။အဲဒါ

ဒီရက္ပိုင္းကေလးပဲ နံရံကို ထပ္ၿခစ္တာ အၾကီးၾကီးပဲ စိတ္တိုလာတာနဲ႔ ေကာ္တုတ္ေလး ယူပီးေတာ့ သူ႔ကို

ေမလင္းလင္း ဒီကိုလာအံုးလို႔ ေခၚပီး သူၿခစ္ထားတာၿပလိုက္ေတာ့ ခ်က္ၿခင္းပဲ

ေမလင္းလင္း အဲလိုၿခစ္ မားမား မၾကိဳက္ဖူးေနာ္ ဆိုပီး ဆူမွာဆိုးလို႔ သူကအရင္ကာတယ္..အလည္မ..


အခု ရထားစီးရင္ ေနရာရမွ။ရထားထဲ၀င္တာနဲ႔ ထိုင္မယ္ ထိုင္မယ္ ဆိုပီး ခံုေနရာယူေတာ့တာပဲ။ေနရာမရ

ေတာ့ရင္ I want to sit ဆိုပီးေအာ္ေတာ့ Reserved Seat ေနရာကလူေတြက သူ႔ကို ေနရာေပးရေကာ။

သူက ေနရာရပီး အကိုနဲ႔အေမက မတ္တတ္ရပ္ေနရင္း တစ္ေနရာလြတ္သြားရင္ ကိုကိုး ဟိုမွာထိုင္ထိုင္ဆိုပီး

လက္ညိဳးထိုးပီး ေၿပာေတာ့တာပဲ။တစ္ေန႔ သြားရင္း သူ႔ေဘးခံုက လူက ထလိုက္ေတာ့ ေနရာ လြတ္သြား

တယ္။အဲ့အခ်ိန္မွာ အဲ့နားက လူတစ္ေယာက္က ထိုင္မလို႔ ဖင္ကုန္းေနတုန္း သူက လြတ္သြားတဲ့ေနရာကို

သူ႔လက္နဲ႔လွမ္းေနရာဦးထားပီး မားမား လာလာ ထိုင္ထိုင္ နဲ႔အတင္းေအာ္ေၿပာေတာ့ ဟို ထိုင္မဲ့လူက

ထိုင္ရေတာ့မလိုလို  ကုန္းကုန္းကြကြ ၿဖစ္သြားပီး ေဘးကလူေတြက သူ႔ကို၀ိုင္းရယ္ၾကေကာ..


သူက အေဖာ္မင္တယ္ Edwin က သူနဲ႔ သိပ္မေဆာ့။ေဆာ့ၿပန္ရင္လဲ အရြယ္သိပ္မကြာေတာ့ သိပ္မတည့္

ဘူး။အစ္ကို ၀မ္းကြဲ က်ားကြ်င့္ နဲ႔က်ေတာ့ ၅ ႏွစ္ေလာက္လဲ ကြာ၊သူ႔ကိုလဲ ဟိုက ခ်ီလိုက္ လက္ကေလး

ကိုင္လိုက္ လုပ္ေတာ့ သူက သိပ္သေဘာက်တာ။ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲဆို  ဟိုေန႔က သူတို႔ေတြ အိမ္ကို

အလည္လာပီး ၿပန္ၾကေတာ့ လိုက္မယ္ဆိုပီး တကယ္လိုက္သြားတယ္။အေမလုပ္သူနဲ႔ အကို ကို ဘိုင့္ဘိုင္

လုပ္လို႔။ေအာက္ေရာက္ေတာ့ လင္ညီအမ ကို အာယီးနဲ႔ အိပ္...အာယီးခ်စ္...က်ားကြ်င္းခ်စ္တဲ့...မလြယ္ဘူး

တို႔က ၿပန္လိုက္ေခၚပီး။အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကိုကိုး အက္၀င္ကို မခ်စ္လားဆိုေတာ့။ကိုကိုးအက္၀င္ မခ်စ္ဘူး။

က်ားကြ်င့္ခ်စ္တဲ့။အိပ္ခါနီးေတာ့ တို႔ကစခ်င္လို႔ လင္းလင္းက အာယီးတို႔ က်ားကြ်င့္တို႔ ခ်စ္ေတာ့ ဒီည

မာမား မသိပ္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာအိပ္ေပေတာ့ဆိုပီး အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္ေတာ့ မီးနစ္၂၀

ေလာက္ရွိေတာ့ ..မာမား လင္းလင္း အာယီးမခ်စ္ဘူး  မာမားခ်စ္တဲ့..ၾကည့္အံုး


က်ားကြ်င့္ဆိုတာ သူ႔ဘယ္ဖက္က တူေလး....

အငယ္ဆိုေပမယ့္ မနာလိုတတ္တယ္။အက္၀င့္ကို ဂရုစိုက္ရင္မၾကိဳက္ဖူး။အက္၀င့္ကို နမ္းရင္ မားမား

လင္းလင္း ကစ္(စ္) ဆိုပီး သူ႔ပါးအတင္းထိုးေပးတာပဲ..

ဒီေန႔ ၂ ႏွစ္ ၇လ ၿပည့္ပါတယ္..


ငေပ်ာသီး၊ဖရဲသီး၊ၾကက္ေမာက္သီး၊ေၿပာင္းဖူး ၾကိဳက္တယ္....KFC က cheese fried သိပ္ၾကိဳက္

ငေပ်ာသီး ၿမင္ရင္ ဘယ္လိုမွာ စိတ္မထိမ္းနိုင္ဘူး

ဒါက KFC က  cheese fried